Les enfants vont bien

De negenjarige Gaspard en zijn iets jongere zusje Margaux zijn met hun moeder onderweg. Dat er iets niet klopt merk je vooral aan het vermoeid ogende gedrag van Suzanne, die weduwe is. Het drietal is niet met de auto op vakantie, ze staan even later op de stoep van de woning van de oudere alleenstaande zus Jeanne. Onverwachts. De zussen hebben elkaar al langer niet meer gezien, maar ze zijn welkom. Veel tijd om elkaar vragen te stellen over dit onverwachte weerzien is er niet, want meteen de volgende ochtend blijkt Suzanne verdwenen. Er is alleen een briefje waarin Suzanne de zorg overdraagt aan haar zus.

Jeanne wordt ongevraagd met de zorg voor de twee kinderen belast – het meisje en de jongen krijgen net zo ongevraagd opeens hun nieuwe verzorgster opgedrongen. Tijdelijk, denk je als kijker, we moeten geduld hebben totdat hun moeder weer opduikt, maar dat blijkt toch anders te lopen. Suzanne is en blijft weg, de kinderen en haar zus achterlatend met allerlei onbeantwoorde vragen.

Wat bezielde haar om de kinderen achter te laten? Waar is ze nu? Wat gaat er schuil achter dat raadselachtige besluit? Hoe moet Jeanne, bewust kinderloos en ook nog bezig met haar baan, omgaan met die nieuwe verantwoordelijkheid? Hoe reageren de kinderen op hun tante, die ze daarvoor nauwelijks kenden?

Jeanne en de kinderen moeten allemaal wennen aan de nieuwe situatie, ze moeten op zoek naar mogelijkheden voor een nieuw evenwicht, op zoek naar een werkbare vorm voor dit nieuwe ‘gezin’, in ieder geval op iets wat daar op lijkt. Dat klinkt zwaarmoedig, maar Les enfants vont bien (De kinderen maken het goed) is vooral een ingetogen drama, dat eerder ontroerend is dan deprimeert. Dat komt ook door de twee uitstekend acterende kinderen, die ervoor zorgen dat Les enfants vont bien meer is dan een zwaarmoedig drama, maar een subtiel familiedrama. En daarin gaat het niet over de zoektocht naar de verdwenen moeder, maar over degenen die achterblijven.

Volkskrant ★★★★ 'secuur familiedrama dat ook op de meest aangrijpende momenten voor subtiele registers kiest.'
‍Cinemagazine ★★★/★★★★ 'hier zien we de camera vaak op kinderhoogte, gaat het nooit om groots drama maar om betekenisvolle details en ontkomen we niet aan diepe ontroering.'
‍Filmkrant 'dat dit een buitengewoon ontroerende film is komt vooral door de twee jonge acteurs.'