I Swear- Openluchtfilm

Toen wij, de bestuursleden van het Filmhuis, I Swear hadden gezien waren we het meteen roerend eens: dit moest onze openluchtfilm worden! Want I Swear heeft echt alles in huis wat hem tot de perfecte feelgoodfilm maakt: hij is grappig, af en toe zelfs hilarisch, maar ook gevoelig, ontroerend en bovenal hartverwarmend.

We schrijven 1983. De 12-jarige John Davidson uit het Schotse Galashiels zit net op de middelbare school als hij tijdens het voorlezen met zijn nek en hoofd begint te trekken en moeite krijgt met het verder lezen. Zowel zijn klasgenoten als docenten en de schooldirecteur reageren vol onbegrip. De directeur denkt Johns rare tics en de geschreeuwde schuttingtaal er wel uit te kunnen slaan. Ook thuis gaan de tics en de politiek volledig incorrecte uitroepen door. En ook zijn onmachtige ouders weten geen andere oplossing dan de arme jongen te straffen.

Na een heftige scène waarin de wanhopige John eenzaam en alleen de rivier inloopt, springt de film dertien jaar verder in de tijd. John (vanaf dat moment gespeeld door een werkelijk weergaloze Robert Aramayo) woont nog steeds thuis bij moeder (vader kon de situatie niet aan en is het gezin ontvlucht). Hij slikt medicijnen tegen zijn aandoening — er is inmiddels vastgesteld dat hij lijdt aan het Syndroom van Gilles de la Tourette — maar de medicatie helpt nauwelijks. Dit levert tegelijk erg grappige als ook erg schrijnende scènes op als John weer eens de meest gruwelijke verwensingen en krachttermen de wereld in slingert.

John zit in een sociaal isolement, als kijker heb je enorm met hem te doen. Gelukkig verandert dit als hij een schoolvriend van vroeger tegenkomt die hem gewoon accepteert zoals hij is, een charmante, energieke en gevoelige jongeman. Deze Murray stelt hem voor aan diens moeder Dottie bij wie onlangs terminale kanker is vastgesteld. Zij neemt John onder haar hoede en helpt hem zijn weg te vinden in het leven en bij het vinden van een baantje in het buurthuis. Daar wordt hij assistent van de oudere conciërge Tommy (de zoveelste prachtrol van veteraan Peter Mullan) die zich ook geen zier aantrekt van zijn stoornis (“What tics? What swearing?”).

Na een tijdje krijgt John meer en meer zelfvertrouwen. Hij gaat zelfs bijeenkomsten met Tourette-lotgenoten organiseren. Gaandeweg ontwikkelt hij zich tot dé Britse Tourette-activist. Uiteindelijk krijgt hij zelfs een koninklijke onderscheiding opgespeld door niemand minder dan Queen Elizabeth zelf. En ja hoor, er knalt een “Fuck the Queen!” door de paleiszaal …

Het moet wel raar lopen wil I Swear niet ook uw hart raken, het is echt genieten geblazen. I Swear wordt gedragen door het fenomenale spel van Robert Aramayo die hiervoor de Britse BAFTA voor Beste Acteur mocht ontvangen. De film zelf won de Publieksprijs van het Rotterdam Film Festival met een score van maar liefst 4,814 uit 5.

Wij denken dat u net als wij zult vaststellen dat u een prachtige film hebt gezien. En dan hebt u ook nog eens genoten van een heerlijk diner op een schitterende locatie.
‍

Overigens zorgde de aanwezigheid van de echte John Davidson bij de uitreiking van de BAFTA’s  voor nogal wat consternatie, doordat hij er onder meer een duidelijk hoorbare racistische term uitgooide.

Op YouTube staan twee wetenswaardige documentaires over John Davidson, John’s Not Mad uit 1988 volgt de dan 15-jarige jongen. De tweede, I Swear I Can’t Help It  is uit 2002.
‍
De Engelse citaten op de filmposter op deze pagina spreken voor zich, de Britse pers was laaiend enthousiast. En ook de Nederlandse filmrecensenten waren lovend.

Volkskrant (★★★★) 'humor en warmte'
Cinemagazine (★★★★★) 'een pareltje van een film'
Trouw (★★★★) 'aanstekelijk'
NRC (★★★★) 'zeer geestig en buitengewoon ontroerend'‍‍